بازسازی تربیت بر اساس امرخیر

تربیت، صرف انتقال داده ها به صورتی ایستا نیست.

تربیت، باید در میدان های زنده و پویای اجتماعی رقم بخورد. میدان هایی که بر اساس اراده خیر انسان ها شکل گرفته اند و هرکس در مغناطیس این میدان ها قرار بگیرد، گرایش های فطری امرخیر از درونش بیدار می شوند و در این میان، هم افزایی بر اساس تقوا شکل می گیرد.

کشور ما و دقیق تر بگوییم فرهنگ ایرانی اسلامی ما، واجد انبوهی از این میدان های تربیتی است که در یک سیر طولانی تاریخی شکل یافته اند و توسعه داشته اند. با این حال ما همچنان بر تربیت در قالب هایی تصنعی پافشاری می کنیم.

چه کسی می تواند منکر سهم عظیم هیات ها و عزاداری ها در امر تربیت شود؟ هیات ها حاصل اراده به خیر شیعیان بوده است که در سوگواری امامشان، گرد هم آمده اند و در یک سیرتاریخی آن را بارورتر کرده اند و امروز هر انسان برخوردار از فطرت پاک، در مواجهه با هیات، ندایی از درونش می شنود که او را به سمت “خیر” می خواند. به عقیده بنده، آنچه در این سالها در دل هیات، به دست نسل های ما رسیده است، بسی عمیق تر و موثرتر از انبوه کلاس های دینی مدارس جدید بوده است….

مثال دیگر، میدان جهاداصغر بود که در دوران دفاع مقدس یا در میدان جهاد سوریه و عراق، بدون برگزاری کمترین کلاس تربیتی، شاهد پرورش نسلی بودیم که راه صدساله را یک شبه می پیمودند و فتح الفتوح امام راحل و انقلاب اسلامی بودند.

یکی از این میدان ها، میدان مساوات و دستگیری از درماندگان است که خوشبختانه در شهراصفهان، بیش از هرجای دیگری ریشه دوانده است. اما آیا به اثرات تربیتی که می توانیم با مواجه کردن نسل جوان و نوجوان با این میدان حاصل کنیم، توجه داریم؟

در ابتدای ماجرای کرونا، رهبرحکیم انقلاب، فرمان کمک مومنانه و مواسات را صادر کردند و همگی شاهد بودیم که بسیاری از مراکز تربیتی که نمی دانستند در شرایط جدید باید چگونه با مخاطبان خود تعامل کنند، به یکباره و به برکت این فرمان پویا شدند و یک بسیج عمومی در کشور شکل گرفت. بسیجی که اگر نگوییم ثمره اول، قطعا ثمره دوم آن، بازسازی امرتربیت در شرایط کرونایی بود.

مرکز تربیتی سلاله به این مهم می اندیشد که چگونه می توان در دل سنت های جاری اجتماعی که ریشه های تاریخی و مذهبی دارند، از تربیت گلخانه ای رها شد و به تربیت بومی و اصیل، در میدان های امرخیر روی آورد.تربیت گلخانه ای ما را دچار گسست از سنت می کند، اما بازسازی تربیت بر اساس امرخیر،نسل ما را به میراث اصیل به جامانده از گذشتگان،پیوند می دهد.

توجه ویژه به درگیرکردن متربیان با مسایل مناطق محروم شهر و ایجادفضای گفت وگو پیرامون راه حل این مسایل و اجرای طرح های اطعام و کمک های مومنانه و انجام آن توسط خود متربیان و آشناسازی آنها با انواع و اقسام گروه های جهادی و خیّر، در همین راستا می باشد.

در پایان؛ ذکر این نکته هم خالی از لطف نیست که خیّرین نیز باید عرصه تربیت را از خود بدانند. تربیت یعنی استمرار امرخیر و اگر انسان های اهل عمل صالح، به ادامه عمل خویش توجه نکنند، عمل را ابتر گذاشته اند، همچنانکه اگر رسول خاتم(صلی الله علیه و آله و سلم) استمرار نبوت را به امت خویش ابلاغ نمی کرد، گویی رسالتش را اصلا انجام نداده است. استمرار امرخیر در یک جامعه، به معنای تربیت نسل های آتی برای قدم گذاشتن در همین وادی است و همچنانکه برای اقامه عزا و برپایی هیات،هزینه می کنیم باید برای اقامه امرتربیت نیز هزینه کنیم

نویسنده: حجت الاسلام فرشاد توسلی

تهیه شده در مرکز تربیتی و پرورش استعداد سلاله

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

5 × 5 =