تکریم سادات

بسیارى از مفسران ذیل تفسیر سوره کوثر، یکى از مفاهیم کوثر را نسل با برکت و ماندگار حضرت فاطمه زهرا(س) دانسته‌اند که در طول تاریخ، مردمان سرزمین‌هاى اسلامى از هدایت، رهبری، فعالیت‌هاى تبلیغی، معرفت، فضیلت و مبارزات شخصیت‌هاى ممتازى از این نسل پاک برخوردار بودند. تأکید بر تکریم این خاندان، اصلى استوار در فرهنگ اسلامى می‌باشد.

رسول اکرم(ص) می‌فرماید: «فرزندان مرا گرامى بدارید. همانا احترام به آنان، احترام من به شمار می‌رود».[۱]

امام رضا(علیه السلام) می‌فرماید: «نگریستن به فرزندان و ذریه‌هاى ما، عبادت است».[۲]

خداوند متعال به احترام پیامبراکرم(ص) و حضرت فاطمه زهرا(س) چنین مقام ویژه‌اى را براى سادات و امام‌زاد‌گان قرار داده است.

البته آن عزیزان هم به چنین افتخارى اکتفا نکردند و براى رشد معنوی، فکرى و علمى خویش گام‌هاى ارزنده‌اى برداشتند و از این روی، هزاران دانشور، مجاهد، متفکر، مفسر، محدث، و … از میان سادات برخاستند.

دو عنوان «شریف» و «سید» به طور کلّى براى مشخص ساختن اعقاب حضرت محمد(ص) به کار می‌رود. عنوان اول به معناى صاحب شرف است و در سرزمین‌هاى عربى به کسانى اطلاق می‌گردد که از نسل پیامبر باشند.

«سید» به معناى آقا و سرور و صاحب مجد و عزت است و به نظر می‌رسد در قرون چهارم و پنجم براى سادات به کار گرفته شده است.

بدون شک هر کس به پیامبر و عترت نبی‌ اکرم(ص) ارادت می‌ورزد، باید به اولاد گرامى آنان به ویژه چهره‌ هاى برجسته و مهذب که کارنامه‌اى درخشان دارند، علاقه خود را بروز دهد.

البته صرف شرافت نسبى نمی‌تواند به تنهایى عامل برترى محسوب گردد؛ زیرا قرآن کریم گرامی‌ترین افراد را نزد خداوند، پرهیزگارترین آنان می‌داند، اما نور سیادت عامل تقویت توفیق‌ها و جذب عنایات و الطاف الهى است و سادات عالی‌مقام با تزکیه درونی، شب زنده‌داری، عبادت، دانش پژوهى و کسب معارف والاى عرفانى بر ارزش چنین گوهرى می‌افزایند.

از حکمت‌هاى عنایت ویژه به سادات، این است که اسلام می‌خواهد نسب آنان حفظ گردد و اولاد پیامبر با دیگران متمایز باشند.

این ویژگى باعث پیدایش این احساس درونى در سادات می‌شود که من از اولاد خاتم و برگزیده پیامبران هستم، نسب من به ائمه هدى می‌رسد و اجداد من چنین کارنامه ارزشمندى دارند با این تصور مثبت و افتخارات ملکوتی، سادات در راه ترویج مکارم و فضایل تلاش بیشترى می‌کنند و تاریخ هم نشان داده است که این سلسله از صدر اسلام تا عصر حاضر، بیش از دیگران به حمایت از فرهنگ اسلامى و صیانت از تشیع برخاسته‌اند.

اکثر قیام‌هاى مهم و مقدس در عصر امویان و عباسیان و ادوار بعد، از سوى علویان صورت گرفته است و معمولاً این طایفه بیش از سایر افراد در مسیر نشر تعالیم اسلامى بوده‌اند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست − 5 =